Pani Sztuce 



Na klawiszach usiadły pokrzywione bemole, 

Przeraźliwie się nudzą i ziewają Uaaaa... 

Rozebrana Gioconda stoi w majtkach na stole 

I napiera się głośno cacao-choix. 



Za oknami prześwieca żółtych alej jesienność, 

Jak wędrowne pochody biczujących się sekt, 

Tylko białe posągi, strojne w swoją kamienność, 

Stoją zawsze "na miejscu", niewzruszenie correct. 



Pani dzisiaj, doprawdy, jest klasycznie... niedbała... 

Pani, która tak zimno gra sercami w cerceau, 

Taka sztywna i dumna... tak cudownie umiała 

Nawet puścić się z szykiem po 3 szkłach curacao. 



I przedziwnie, jak Pani nie przestaje być w tonie, 

Będąc zresztą obecnie najzupełniej moderne.- 

Co środy i piątki w Pani białym salonie 

Swoje wiersze czytają Iwaszkiewicz i Stern. 



A ja - wróg zasadniczy urzędowych kuluar, 

Gdzie się myśli, i kocha, i rozprawia, i je, 

Mam otwarty wieczorem popielaty buduar... 

Platonicznie podziwiać Pani deshabille... 



Ale teraz, jednakże, niech się Pani oszali - 

Nawet lokaj drewniany już ośmiela się śmieć... 

Dziś będziemy po parku na wyścigi biegali 

I na ławki padali, zadyszani na śmierć. 



A, wpatrując się w gwiazdy całujące się z nami, 

W pewnycm dzikim momencie po dziesiątym Clicot, 

Zobaczymy raptownie świat do góry nogami, 

Jak na filmie odwrotnym firmy Pathe & Co. 



I zatańczą nonsensy po ulicach, jak ongi, 

Jednej nocy pijanej od szampana i warg. 

Kiedy w krzakach widziałem RZYGAJĄCE POSĄGI 

Przez dwunastu lokajów niesiony przez park.


Towarzyszkom podróży na wszystkich kolejach świata - poświęcam. 

  

O podróże jednostajne na strzyżonym miękkim pluszu... 

Wczoraj Marna, dzisiaj Wołga, jutro może Jan-Tse-Kiang... 

Patrzę w oczy smutnej pani w fiołkowym kapeluszu 

I już kocham się, jak sztubak, taki duży, sławny pan. 



O wytarty plusz poduszki dosyć szorstkie wsprzeć policzki, 

Turkot ciszę ukołysze, wszystko będzie, jak przez mgłę. 

I znów przyśnią mi się usta długorzęsej podróżniczki 

Całowane gdzieś wieczorem koło Moskwy czy Louvain... 



Przyjdą myśli wypłowiałe, jak dalekie sny o damach. 

Tych, co kiedyś mnie kochały, zapomniały... może czas?... 

Panieneczki złotogłówki zmysłowieją w oknoramach, 

Ostrym wiatrom się oddają z całej siły, pierwszy raz. 



Może śnią im się w wiatrakach baśniejące złotozamki... 

Pociąg czhał przez pola wężem z siłą 400 HP... 

Panieneczki złotogłówki obudziły w sobie samki, 

Z przymkniętymi powiekami leżą wparte w kąt coup?. 



Znowu zacznie się sonata, tylko nie ta nasza, Jana. 

Moja biedna, moja cudza, biała matuś małej Li... 

Coś podkradnie się do okna, jakaś bajka Kellermana, 

Będzie patrzyć niewidziana w tańcu spermy, ciał i krwi... 



Może jestem trochę senny?... Może jestem trochę chory?... 

Niestrawiony, pieprzny obiad wywołuje refleks, żal... 

W rozdziawioną paszczę nocy depeszują semafory: 

Jadę, król, do Polinezji, na swój autorecital!